7. ΤΟ ΧΡΗΜΑ ΣΕ ΥΠΟΘΕΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ

7.1 μεταβολη πορων

       Εφ’ όσον έχουμε μηδενικό πληθωρισμό και μηδενική ανάπτυξη  σε πεπερασμένο χρόνο, όλοι οι οικονομική πόροι θα περιέλθουν σε ένα άτομο. Μπορούμε να δούμε την αύξηση της περιουσίας κάθε μονάδας ατόμου σε κοινωνία 100 μονάδων (κάθε μονάδα μπορεί να αντιστοιχεί σε 1 άνθρωπο ή σε 10 ανθρώπους, 100 κ.ο.κ.) και αρχική περιουσία 1.000 μονάδων. Τα πραγματικά νούμερα σε αυτό το ιδανικό σενάριο δεν έχουν σημασία όπως και όποιες άλλες επιδράσεις. Θα  εξετάσουμε πώς επιδρά ο πληθωρισμός και πώς η ανάπτυξη στην περιουσία του ατόμου μελλοντικά.

Όρος ότι όλοι οι άνθρωποι έχουν ίδιο εισόδημα και ίδια έξοδα

       Παρατηρούμε από τα παραδείγματα, ότι 2% ανάπτυξη χρειάζεται 35 χρόνια για να διπλασιάσει την περιουσία κάθε ατόμου/μονάδας, ενώ με 5% ανάπτυξη χρειαζόμαστε 15 χρόνια. Βλέπουμε επίσης ότι, ενώ θα έχουμε στο πρώτο παράδειγμα 11 φορές περισσότερες μονάδες χρήματος από αυτές που ξεκινήσαμε, αυτές θα αντιστοιχούν σε 2 φορές μεγαλύτερη αγοραστική δύναμη και αντίστοιχα 4 φορές στο δεύτερο παράδειγμα για διπλάσια αγοραστική δύναμη.

       Όπως μπορεί να γίνει κατανοητό από αυτά τα απλοποιημένα παραδείγματα, ο πληθωρισμός είναι αδιάφορος μακροχρόνια για τον πραγματικό πλούτο που υπάρχει και η παρουσία του έχει  μόνο ψυχολογικό λόγο. Ο πραγματικός του ρόλος είναι να μειώνει την αξία του χρήματος, ρόλος που δεν έχει εκτιμηθεί όσο θα έπρεπε και να ανεβάζει τον πραγματικό ρυθμό ανάπτυξης. Δεν συμφέρει να κρατάς χρήματα, τα οποία χάνουν με τον χρόνο την αξία τους, αλλά να τα επενδύσεις.

       Όμως, παρ’ όλο που ο πληθωρισμός επιδρά μάλλον θετικά σε βάθος χρόνου στην ανάπτυξη, με τους κατόχους του χρήματος αναγκασμένους να επενδύουν τα χρήματά τους, δεν επιδιώχθηκε κάτι τέτοιο από τις κυβερνήσεις και τους πολιτικούς.

       Μέχρι τώρα, οι οικονομικές θεωρίες μας λένε τα εξής: έχουμε 1.000 μονάδες χρήματος και (τουλάχιστον) μια επιχείρηση που πουλάει αγαθά αξίας 10 μονάδων και παράγει 100 αγαθά με 90 άτομα προσωπικό και έστω ότι υπάρχουν και 10 άτομα τα οποία δεν έχουν δουλειά. Έχουμε δηλαδή 10% ανεργία. Εφ’ όσον το διαθέσιμο χρήμα  αυξηθεί σε 1.100 μονάδες, θα αυξηθεί επακόλουθα και η ζήτηση (σε άλλο παράδειγμα θα εξετάσουμε το ενδεχόμενο μείωσης της ζήτησης για ορισμένα αγαθά). Αναγκαστικά τώρα η εταιρεία θα ζητήσει 11 μονάδες ανά προϊόν και θα έχουμε 100*11=1.100, έτσι ώστε να γίνεται εκκαθάριση. Τώρα, εφ’ όσον το προϊόν έχει 11 αντί για 10, έχουμε πληθωρισμό 10% και οι 1.100 μονάδες αξίζουν για 1.000 και πάλι. Το εντυπωσιακό με αυτήν την προσέγγιση είναι ότι κανείς δεν βγαίνει κερδισμένος. Η εταιρεία κερδίζει παραπάνω χρήματα, αλλά αυτά αντιστοιχούν σε όσα κέρδιζε και πριν, ενώ οι καταναλωτές αγοράζουν την ίδια ποσότητα προϊόντων…

7.2  Παράδειγμα

       Βρισκόμαστε στην Προβατοπία όπου η παραγωγή όλων των αγαθών γίνεται από μία εταιρεία και η ανεργία είναι 10%. Έστω ότι η συνάρτηση ζήτησης ενός αγαθού είναι ποσότητα αγαθού χ = 6.000 – 1.000 ψ τιμή αγαθού:

       Παρουσιάζοντας γραφικά τον προηγούμενο πίνακα, παίρνουμε την καμπύλη ζήτησης του συγκεκριμένου αγαθού και την καμπύλη διαθέσιμου ποσού από τους καταναλωτές ανά τιμή αγαθού:

  Έστω ότι η συνάρτηση προσφοράς του αγαθού ζ =1.000 ψ τιμή αγαθού:

Παρουσιάζοντας γραφικά τον προηγούμενο πίνακα ΠΑΝΩ στο προηγούμενο διάγραμμα βρίσκουμε την ισορροπία προσφοράς του αγαθού. Η τιμή 3€ και η ποσότητα 3.000 μεταξύ προσφοράς και ζήτησης, στο σημείο όπου η καμπύλη ζήτησης τέμνει την καμπύλη, αντιπροσωπεύουν αντίστοιχα την τιμή και την ποσότητα ισορροπίας του αγαθού.

       Για τιμή ψ >3€ έχουμε χ>ζ, οπότε δημιουργείται πλεόνασμα του αγαθού με αποτέλεσμα την συμπίεση της τιμής προς την  τιμή 3€. Αντίστοιχα με ζ>χ έχουμε έλλειμμα, οπότε αυξάνεται η τιμή προς την τιμή 3€.

       Η ζητούμενη ποσότητα εξαρτάται άμεσα από το διαθέσιμο εισόδημα του καταναλωτή και από μια σειρά παραγόντων που επιγραμματικά θα αναφέρουμε, αφού άπτονται της θεωρίας της ζήτησης και έπονται του διαθέσιμου εισοδήματος:

1.      Ατομική ζήτηση κατώτερα- ανώτερα αγαθά.

2.      Αγοραία προσφορά ενός αγαθού.

3.      Ελαστικότητα της ζήτησης ως προς την τιμή, τοξοειδής ελαστικότητα.

4.      Ελαστικότητα σημείου και συνολικές δαπάνες, εισοδηματική, σταυροειδής ελαστικότητα.

5.      Ισορροπία του καταναλωτή συνολικής και οριακής χρησιμότητας.

6.      Οριακός λόγος υποκατάστασης και καμπύλες αδιαφορίας.

7.      Καμπύλη εισοδήματος-κατανάλωσης και τιμής-κατανάλωσης.

8.      Θεωρία αποκαλυφθείσας προτίμησης και θεωρία της χρησιμότητας.

9.      Ζήτηση χαρακτηριστικών κ.ά.

       Έστω ότι έχουμε μεταβολή στο εισόδημα του καταναλωτή (π.χ. η κυβέρνηση μειώνει τους φόρους ή μοιράζονται 3.000€), με αποτέλεσμα  η συνάρτηση ζήτησης ενός αγαθού να διαμορφώνεται ως εξής:

       Με βάση την προσφερόμενη ποσότητα, η νέα τιμή ισορροπίας είναι η παράγωγη 3.500 μονάδων προϊόντος. Όμως, όπως έχουμε αναφέρει, οι εταιρείες στον καπιταλισμό κινούνται με βασικό γνώμονα το κέρδος. Αν η εταιρεία δεν ανεβάσει τις τιμές και τις κρατήσει στην τιμή 3€, θα δει τις αποθήκες τις άδειες ενώ θα έχει εισπράξει 9.000€. Ταυτόχρονα όμως, θα υπάρχει μια μερίδα ανικανοποίητων καταναλωτών που θά ’θελαν να αγοράσουν και άλλα αγαθά. Οι ιδιοκτήτες της εταιρείας κάνουν την πολύ λογική σκέψη ότι, αν απλώς ανεβάσουν τις τιμές και εισπράξουν 12.000€, θα είναι όλοι πιο ευχαριστημένοι. Οι καταναλωτές δεν θα χρειάζεται να ανησυχούν για το τι θα κάνουν τα περισσεύοντα χρήματα και παράλληλα δεν θα δυσφορούν που δεν βρίσκουν προϊόντα.

       Παράλληλα, οι ιδιοκτήτες μπορούν να δαπανήσουν το έξτρα κέρδος στις αυξημένες πλέον  ανάγκες που έχουν (π.χ.  αναπροσαρμόζοντας την παραγγελία της νέας  θαλαμηγού από τα 130 μέτρα σε 140!). Έτσι η εταιρεία αναπροσαρμόζει την νέα προσφερόμενη ποσότητα στα νέα δεδομένα. Το μέγιστο κέρδος για την εταιρεία θα έρθει, αν δεν αυξήσει καθόλου τα έξοδα, δηλαδή δεν αυξήσει καθόλου την παραγωγή και συνεπώς το προσωπικό και εισπράξει όλο το διαθέσιμο ποσό. Συνεπώς, αποφασίζει να αυξήσει την τιμή του προϊόντος μία μονάδα. Οι καταναλωτές βλέπουν λοιπόν να δημιουργείται πληθωρισμός, δηλαδή για τα ίδια προϊόντα χρειάζονται περισσότερα χρήματα.

7.2  καπιταλισμος και ανεργια

Η κυβέρνηση ισχυρίζεται ότι η ανεργία είναι επιλογή  του πολίτη . Εφόσον έχεις περισσότερες δεξιότητες δεν μένεις άνεργος

Ένα κλασικό επιχείρημα που βρίσκεται στα χείλη πολλών συνανθρώπων μου είναι : εμείς γιατί πάντα βρίσκουμε δουλεία και ποτέ δεν είμαστε   άνεργοι ? Είναι ένα επιχείρημα το οποίο αγνοεί επιδεκτικά την θεωρία των πιθανοτήτων καθώς και το τι  θα συνέβαινε  εφόσον είχαν όλοι τις ίδιες δεξιότητες .

Η πλάνη στο σύστημα είναι ότι η ανεργία οφείλεται σε ικανότητες ενώ στην πραγματικότητα οφείλεται στην λάθος διανομή του πλούτου . Η ΘΕΜΕΛΙΩΔΗΣ ΔΙΑΦΟΡΑ ΤΟΥ ΚΑΠΙΤΑΛΙΣΜΟΥ ΜΕ ΤΟΝ ΔΙΚΑΙΟΛΙΣΜΟ ΕΙΝΑΙ ΟΤΙ Ο ΔΙΚΑΙΟΛΙΣΜΟΣ ΟΡΙΖΕΙ ΡΗΤΑ ΤΟ  ΠΟΣΟ ΤΗΣ ΔΙΑΝΟΜΗΣ ΤΟΥ ΠΛΟΥΤΟΥ.

7.3  Δικαιολισμός σύνδεση ανεργίας – τιμές αγαθών

       Η κυβέρνηση νομοθετεί ένα νόμο, ο οποίος συνδέει τις τιμές των αγαθών με την ανεργία ως εξής:  

       Δεν επιτρέπονται αυξήσεις στις τιμές των αγαθών όσο η ανεργία είναι πάνω από 3%. Τώρα η εταιρεία αντιμετωπίζει το εξής πρόβλημα: Η τιμή είναι σταθερή στην τιμή 3€ και η παραγωγή της σταθερή στα 3.000. Όμως, έτσι απορροφάει μόνο 9.000€ από τις διαθέσιμες 12.000€. Τώρα αποφασίζει να προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα. Προσλαμβάνει και άλλο προσωπικό, η ανεργία πέφτει στο 3% και αυξάνει την προσφερόμενη ποσότητα κατά 33% σε όλο το εύρος  της συνάρτησης προσφερόμενης ποσότητας. Η νέα τιμή ισορροπίας βρίσκεται στην παραγωγή 4.000 τεμαχίων στην τιμή 3€ και η εταιρεία απορροφά το μέγιστο της διαθέσιμης  προσφοράς χρήματος. Οι  ιδιοκτήτες μπορούν να δαπανήσουν το έξτρα κέρδος στις αυξημένες πλέον  ανάγκες που έχουν (π.χ.  αναπροσαρμόζοντας την παραγγελία της νέας  θαλαμηγού από τα 140 μέτρα σε 135!).

Η ιστορία δεν σταματά εδώ. Το νέο προσωπικό, χαρούμενο γιατί γλιτώνει την ανεργία, ξοδεύει και αυτό χρήματα  σε αγαθά. Εφ’ όσον τώρα η συνολική απασχόληση από 90% ανέβηκε σε 97%, έχουμε   περίπου 8% (θυμηθείτε ότι για το υπόδειγμα η εταιρεία  μόνο πουλάει αγαθά), αύξηση  του διαθέσιμου ποσού για αγορά αγαθών. Παράλληλα, η εταιρεία δεν δεσμεύεται να μην κάνει αύξηση, αφού  πλέον η ανεργία είναι στο 3%. Η παραγωγή δεν μπορεί να ανέβει άλλο, οπότε η εταιρεία αποφασίζει να κάνει μία αύξηση.  Έτσι τα νέα τελικά δεδομένα και το τελικό διάγραμμα  έχει ως εξής:

       Και οι ιδιοκτήτες, για ακόμη μια φορά, αναπροσαρμόζουν την παραγγελία της νέας  θαλαμηγού από τα 135 μέτρα σε 140 μέτρα. Συνοπτικά, σε ένα πινακάκι μπορούμε να δούμε την διαφορά της τρέχουσας θεωρίας του καπιταλισμού  με την οικονομική θεωρία του Δικαιολισμού  που συνδέει τις τιμές των αγαθών με την ανεργία. 

Το εντυπωσιακό με τη θεωρία  του Δικαιολισμού είναι ¨ ότι ενώ είναι ένα σύστημα προσανατολισμένο να μειώσει την ανεργία , προστατεύει και τα κέρδη των επιχειρηματιών. Βγάζουν ακριβώς τα ίδια κέρδη και με τα δυο συστήματα 9.000€. Όμως μέσω του Δικαιολισμού τα χρήματα τους έχουν περισσότερη αξία λόγο μειωμένου πληθωρισμού 8% έναντι 33% του καπιταλιστικού συστήματος. Στην πραγματικότητα  Ο πληθωρισμός κρατιέται τεχνητά σε χαμηλά επίπεδα μέσω συνεχιζόμενων αγορών ομολόγων από τις κυβερνήσεις . Ο Δικαιολισμός είναι η μόνη λύση που μακροχρόνια μπορεί να προστατεύει το σύνολο του πληθυσμού από ακραία φαινόμενα .

       Το ποσοστό που θα ανέβει ο πληθωρισμός εξαρτάται από το κόστος παραγωγής  των αγαθών και το ποσό που οι ιδιοκτήτες της εταιρείας δαπανούν τα κέρδη τους. Εφ’ όσον αποταμιεύουν όλα τα κέρδη τους, ο πληθωρισμός είναι εξαρτημένος από αυτά και μάλιστα θα εξαρτηθεί από το ποσοστό κέρδους που έβγαζαν πριν διοχετευτούν χρήματα στο σύστημα και μάλιστα σε αντίστροφη σχέση με το κέρδος: όσο μεγαλύτερο κέρδος πριν, τόσο μικρότερος πληθωρισμός, αλλά και λιγότερα νέα κέρδη. Μικρότερα κέρδη πριν, πολύ μεγαλύτερα τώρα. Στο συγκεκριμένο παράδειγμα το κόστος είναι 1€. Στην οριακή περίπτωση που η εταιρεία δεν έβγαζε καθόλου κέρδος, ο πληθωρισμός θα ήταν 25% και η εταιρεία θα έβγαζε από 0€ πριν 3.000€ τώρα. Η τιμή των αγαθών θα ήταν 3,75€. Η σύνδεση ανεργίας και πληθωρισμού μπορεί να μας δείξει ότι,  αφού η ανεργία μειωθεί, ποιο ήταν το ποσοστό κέρδους των εταιρειών συνολικά, πριν διοχετεύσουμε ρευστότητα στο σύστημα. Όσο ποιο μικρός ο πληθωρισμός , τόσο ποιο μεγάλα κέρδη έβγαζαν οι εταιρίες. Όλα αυτά θεωρητικά πάντα

       Ανακεφαλαιώνοντας τα προλεχθέντα: η διοχέτευση ρευστότητας στο σύστημα δεν μπορεί να εξασφαλίσει την βελτίωση της ποιότητας ζωής των ανθρώπων ούτε την μείωση της ανεργίας. Ο πληθωρισμός θα ανέβει, ενώ η διανομή του πλούτου θα παραμείνει στα ίδια επίπεδα στην ιδανική περίπτωση , όπως και ο μέσος όρος της ανεργίας. Αυτό άλλωστε μας δείχνουν και τα ιστορικά στοιχεία που είδαμε στις προηγούμενες ενότητες. Η οικονομική θεωρία του Δικαιολισμού που συνδέει τις τιμές των αγαθών με την ανεργία, μας δείχνει ότι η διοχέτευση ρευστότητας ενός ποσοστού στο σύστημα θα εξασφαλίσει την ποσοστιαία αύξηση αγαθών  ανά απασχολούμενο και την μείωση της ανεργίας, άρα θα αυξήσει το πραγματικό εισόδημα των εργαζομένων. Θα προκαλέσει επίσης την άνοδο του πληθωρισμού κατά ποσοστό μικρότερο από το ποσοστό ρευστότητας που εισαγάγαμε στο σύστημα και που εξαρτάται από δύο παράγοντες. Από τα τωρινά  επίπεδα κέρδους των επιχειρήσεων και από τα κέρδη που θα αποταμιευτούν. Η διοχέτευση ρευστού μπορεί να γίνει και εφόσον τα ομόλογα γίνουν λιγότερο ελκυστικά , οπότε χρήματα θα διοχετευτούν σε επενδύσεις .

       Εφ’ όσον θα θέλαμε να οι τιμές να παραμείνουν στα ίδια επίπεδα με τον  καπιταλισμό, θα χρειαζόμασταν την επιβολή φόρου 3.000€ στα 12.000€ (25%) που κυκλοφορούν, φόρο που στην πράξη πληρώνουν οι πιο φτωχοί.  Με  την εφαρμογή του προτεινόμενου μοντέλου του Δικαιολισμού,   θα χρειαζόμασταν την επιβολή φόρου 1.000€ στα 13.000€ (7,7%) που κυκλοφορούν!

Ο Καπιταλισμός προσπαθώντας να κρατήσει τον πληθωρισμό σε χαμηλά – μηδενικά επίπεδα και παράλληλα κρατώντας άνιση διανομή του πλούτου, δεν έχει άλλη επιλογή από το να αυξάνει συνεχώς τους φόρους. Το αληθές της παραπάνω πρότασης φαίνεται από το παράδειγμα που δώσαμε, αλλά και για τους δύσπιστους οικονομολόγους από τα ιστορικά στοιχεία των τελευταίων 50 ετών σε όλες τις χώρες στον πλανήτη .

Αντίθετα ο Δικαιολισμός αδιαφορώντας για τον πληθωρισμό και προσπαθώντας να μειώσει την ανεργία, επιτυχαίνει και μείωση των φόρων και μείωση του πληθωρισμού. Ακόμα καλυτέρα είναι το μόνο σύστημα που επιτυχαίνει να αυξήσει το εισόδημα των εργαζομένων αντίθετα με τον καπιταλισμό που αυξάνει μόνο το κέρδος του κεφαλαίου.

Όπως βλέπουμε στο διάγραμμα όλοι είναι κερδισμένοι χάρη στην μείωση της ανεργίας!

7.4 Έκδοση χρήματος  και ανάπτυξη

Ο στόχος μας είναι για πρώτη φορά ένα σύστημα όπου το δυνητικό προϊόν είναι λίγο μεγαλύτερο από αυτό που προβλέπεται από το σύγχρονο σύστημα  υβριδίου καπιταλισμού που ζούμε σήμερα

Θα πάρουμε παράδειγμα για την Ε.Ε αλλά το ίδιο ισχύει και για κάθε κράτος που ασκεί οικονομική πολιτική.

Στόχος η μείωση ανεργίας κάτω από 3%  και κατάργηση επιδομάτων ανεργίας .

Α υιοθετούμε το φόρο ισοζυγίου

Β θέτουμε πόσο ανά  άτομο στην Ε.Ε 100€ αν μήνα που μπορεί κάθε χώρα  να εκτυπώσει για χρηματοδότηση έργων ανάπτυξης

Γ τα έργα που χρηματοδοτούμε είναι τα τελικά έργα που δεν μπορούν να δημιουργηθούν καλύτερα . πχ ένας δρόμος μεταξύ 2 πόλεων . Ο βέλτιστος δρόμος είναι μια ευθεία.

Παράδειγμα απόσταση 2150 χιλ. ΕΕ δρόμος ευθεία 1  λιμάνι Οδησσός – λιμάνι  Καλαί

Τώρα 2610 χιλ . 30 ώρες κέρδος 460 χιλ . 10 ώρες

http://www.apostaseis.gr/

Παράδειγμα απόσταση 2030 χιλ. ΕΕ δρόμος ευθεία 2  λιμάνι Πειραιάς – λιμάνι  Αμβούργο  

Τώρα 2650 χιλιόμετρα 30 ώρες - ευθεία2   σύνολο 2030 χιλιόμετρα  κέρδος 620 χιλ. 10 ώρες

http://www.apostaseis.gr/

Παράδειγμα απόσταση 3870χιλ. ΕΕ δρόμος ευθεία 3  Μόσχα  – λιμάνι  Cadiz

Τώρα 4680 χιλ. 50 ώρες - ευθεία3   σύνολο 2030 χιλιόμετρα    κέρδος 810 χιλ. 12 ώρες

http://www.apostaseis.gr/

7.5 Εφαρμογή έργων ανάπτυξης  με έκδοση ομολόγων

Παράδειγμα απόσταση 360χιλ. ΕΕ δρόμος ευθεία 2 κομμάτι   σύνορα Ελλάδα (Φλώρινα )  – λιμάνι  Πειραιά

Τώρα 540 χιλιόμετρα 6 ώρες - ευθεία2   σύνολο 360 χιλιόμετρα    κέρδος 180 χιλ. 2,5 ώρες

Το κόστος για των αυτοκινητόδρομο ευθεία 2 με παράλληλη δημιουργία σιδηροδρομικής γραμμής, έστω ότι είναι 150.000.000 € ανά χιλιόμετρο. Το μέσο κόστος στην Ευρώπη σήμερα είναι περίπου 40.000.000 € ανά χιλ.

Άρα έχουμε 360 χιλ * 150.000.000 = 54.000.000.000 ( 54 δισεκατομμύρια € )

Η Ελλάδα ανακοινώνει την πρόθεση κατασκευής του έργου και ζητά την χρηματοδότηση του . Με βάση  την συμφωνία για την ανάπτυξη μπορούμε να εκδώσουμε χρήμα  αξίας 100€ ανά μήνα . Άρα στην περίπτωση της Ελλάδας με πληθυσμό μαζί με τους μετανάστες είναι 13.000.000 άρα μπορούν να εκδοθούν 13.000.000 * 100€ = 1.300.000.000 ( 1,3 δισεκατομμύρια € ) άρα μπορεί το έργο να χρηματοδοτηθεί σε 42 μήνες περίπου . Εξολοκλήρου από την Ελλάδα εφόσον δεν υπάρχει ιδιωτική συμμετοχή .

Το έργο ξεκινά να κατασκευάζεται και κάθε μήνα υπολογίζεται το ποσό της ιδιωτικής συμμετοχής και το υπόλοιπο καταβάλλεται από το κράτος με την έκδοση χρήματος .

Εφόσον η ιδιωτική συμμετοχή είναι στο 100% δεν εκτυπώνεται χρήμα .

Έστω στο τέλος του έργου ότι ιδιώτες έχουν συνεισφέρει στο 50% του έργου . Αυτό σημαίνει ότι το 50% του δρόμου ανήκει στους ιδιώτες για εκμετάλλευση και μπορούν να βάζουν διόδια έτσι ώστε να πάρουν τα χρήματα που επένδυσαν και να βγάλουν κέρδος .Το υπόλοιπο του 50% του δρόμου ανήκει στο ελληνικό κράτος .